Sendviči za patike

Diznilend/Nemanja Paleksić/Politika

Ako mislite da je ovo još jedan od tekstova gdje se udara po srpskom narodu, nije. Ovo je više jedna žalopojka u šta se pretvorio nekada ponosni narod koji nije dao na sebe ni mnogo većim silama od one koja ga je danas uzjahala. Ta sila koja ga danas pritišće ima mnogo oblika, mnogo imena, poput apatije, malodušnosti, kukavičluka, nedostatka dostojanstva i izaziva tugu svima koji su sa simpatijama čitali o slavnoj istoriji Srba koji nisu dali na sebe ni kad je nasuprot njih stajala jedna Austrougarska ili Treći rajh, a sada se taj isti narod savija i prenemaže i trpi raznorazne evropske unije ili domaće vlastodršce.

Ukoliko iole pažljivije čitate vijesti iz tzv. regiona možete primjetiti jedan trend narodnog nezadovoljstva koji ima slične pojavne oblike i donekle različite uzroke. Svi se sjećamo protesta u Grčkoj iz raznoraznih povoda, nekih više plemenitih (poput onih štrajkova i čuvenih „Ohi“ protesta) pa do ovih trenutnih koji su pokrenuti zbog spora sa Makedonijom oko imena te bivše jugoslovenske republike. Sa druge strane granice Makedonci protestuju povodom istog pitanja, ali se sjećamo i nereda koji su doveli do promjene vlasti 2017. godine („makedonski scenario“). U Mađarskoj su bili protesti povodom pitanja slobode interneta (tj. kada je vlast htjela da uvede porez na internet), zbog Soroševog univerziteta, ali i politički motivisanih protiv bivše ali i sadašnje vlasti. Protesta je bilo u i Crnoj Gori, Bugarskoj, u Hrvatskoj se izlazilo na ulice povodom pitanja tzv. „Kurikularne reforme“ obrazovanja, a najnoviji protesti su trenutno u toku u Albaniji, Rumuniji i Federaciji BiH.

Albanci traže ostavke Edija Rame i ostatka vlade zbog korupcije, cifre izašlih u Tirani se prema opozicionim medijima kreću oko 200 do 300 hiljada ljudi. U Rumuniji su protesti zbog pitanja korupcije, nedavno je vlast pokušala da mijenja neke zakone pa je dolazilo do masovnoh nezadovoljstva građana, ali i kao vid podrške tužiteljki za borbu protiv korupcije koja se našla na udaru izvršne vlasti. Rumuni imaju urezano u svoj DNK da narod može da smijeni i najjaču vlast, kao što je to bilo sa Čaušeskuom 1989.

Protestuje se i u Federaciji – demobilisani borci iz Federacije traže „raščišćavanje situacije“, da se stvari istjeraju na čistac, da se vidi koliko boraca ima, da se regulišu borački dodaci i da se ukine finansiranje 1600 boračkih organizacija. Ovi protesti, kao i oni prije 4 godine, imaju izraženu socijalnu komponentu, ljudi više ne mogu da izdrže da gledaju bahate političare kako se dodatno bogate dok se većina boraca ali i ostatka naroda bori da sastavi kraj sa krajem.

Ali gdje su tu Srbi? Nevjerovatno je koliko je upadljivo odsustvo bilo kakve svijesti i želje za reakcijom kod Srba da se makar usprotive, a kamoli pobune protiv sadašnje situacije u kojoj se većina puka nalazi. Na proteste u BiH 2014. Srbi su čak odgovorili „kontraprotestima“, protestima protiv protesta. Ispada da je Srbima najbolje na Balkanu, vlast čini sve da ih ubijedi da je tako, a očigledno da i narod sam sebe uspješno ubjeđuje da mu nikad bolje bilo nije „u novijoj istoriji“. Jedini načini da se Srbi izvedu u nekom masovnijem broju na ulice jesu da se organizuje neko veselje povodom osvajanja kakve besmislene medalje ili da se organizuju kakvi nasilni protesti da se to iskoristi za recimo krađu patika, ali i tada se bunimo protiv Drugog, na nacionalnoj osnovi. Na druge lajemo i režimo, a na sopstvenu vlast gledamo sa strahopoštovanjem.

Ima još jedan način okupljanja većeg broja Srba, a to je sada već ritualno dovlačenje autobusima pogubljenih ljudi koji tako tokom nekoliko sedmica u godini obiđu Srbiju ili npr. razne beogradske opštine i lutaju tako kao horda zombija od parkinga do mjesta okupljanja žvaćući podijeljene sendviče. Dok se drugi bore za boljitak i žele da se približe standardu Pariza i Bavarske, Srbi se zadovoljavaju parizerom i bavarskom (ako su sretne ruke) kiflom. Šta se desilo sa ovim narodom, gdje je nestao duh Beograda iz vremena majora Gavrilovića, kada se uzvikivalo „Bolje rat nego pakt“, „Bolje grob nego rob“ pa na kraju krajeva i vremena Džoa Bageriste i parole „Gotov je“? Da li je zaista 200 jura iz Jure postalo cilj kojem težimo i da se zbog njih ne želimo uspraviti? Kičma se savija i od stajanja na fabričkoj traci ali i od povijanja pred tiranima. Treba se ponekad ispraviti, neka kvrcnu kosti, dobro je za zdravlje. Jedan je život, vrijedi li uopšte ako ga proživimo pogrbljeni?

Najnovije iz Diznilend

Sepuki na Šikokou

Niko ne može osporiti da je Aleksandar Vučić majstor javnog nastupa. Od

Parada srama

Prošle godine sam, isto ovako pred septembarski prajd, napisao fb belešku pod
Go to Top